18 maja 2018 roku Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych „Podkarpacie” zaapelował do protestujących o zawieszenie protestu w Sejmie. List w tej sprawie skierowany został do uczestniczących w proteście Adriana Glinki i Jakuba Hartwicha. Treść listu poniżej.

 

 

 

Panowie Adrian Glinka i Jakub Hartwich
(oraz inne ON wspierające w Sejmie)

Szanowni Niepełnosprawni, swego czasu wysłaliśmy do Was list otwarty zachęcający do pewnych refleksji. Odpowiedzieli nań wasi rodzice, wyrażając m.in. bardzo pesymistyczne stanowisko co do możliwości podjęcia pracy przez was i inne osoby z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową. Dlatego tydzień temu napisaliśmy doń replikę – vide załącznik [treść poniżej z 14 maja 2018].

Tamże ukazaliśmy waszym rodzicom, że praca ON z najcięższymi schorzeniami jest możliwa bez względu na treść orzeczenia o niepełnosprawności oraz co i kto – wg badań naukowych, najbardziej utrudnia pracę takim osobom. I wam także. Tu: zapomnieliśmy dodać, że jeśli ON - taka jak wy, podejmie pracę to nie traci renty socjalnej i zasiłku pielęgnacyjnego. A i rodzice nie tracą świadczenia pielęgnacyjnego jeśli ich podopieczny podjął pracę.

Ukazaliśmy także jaka jest – naszym zdaniem, najlepsza ścieżka do zdobycia pracy (obozy aktywnej rehabilitacji FAR) oraz korzyści finansowe jakie mają pracodawcy z tytułu zatrudnienia osób takich jak wy (2400 zł/mc/etat lub 7344 zł/mc/etat). Zasygnalizowaliśmy też co ON daje podjęcie pracy oraz prośbę by rodzice nie odbierali wam wizji pracy i bycia samodzielnym finansowo. Jednak wasi rodzice nie odpowiedzieli nam na przesłaną replikę.

Nie mając zatem pewności czy poprzednie pismo do nich dotarło, postanowiliśmy ponowić nasze przesłanie pisząc tym razem bezpośrednio do was, jako osób dorosłych i dojrzałych, które powinny móc decydować o własnym życiu, o przyszłości i pracy.

Na wstępie chcieliśmy wam dopowiedzieć, że praca i zarobkowanie jest dużo korzystniejsze niż postulowany 500 zł dodatek rehabilitacyjny, gdyż minimalne wynagrodzenie ON ze znacznym stopniem (tak jak i każdego innego pracownika w Polsce) wynosi obecnie 1530 zł/m-c 'do ręki'. A także, iż obok warunków chronionych, takim pracownikom przysługują pełnopłatne – kodeksowe i ustawowe, dodatkowe urlopy i zwolnienia sięgające nawet 34% ogólnego czasu pracy. To czyni pracę ON ze znacznym stopniem opłacalną oraz możliwą do udźwignięcia.

Szanowni Niepełnosprawni, 18 kwietnia rozpoczął się wasz protest na korytarzu sejmowym. Zauważcie ile od tego czasu – DZIĘKI WAM, wydarzyło się dobra dla środowiska ON i ich opiekunów. Oto chronologia tych najważniejszych:

1). 23 kwietnia: wprowadzono „Program Dostępność plus" zakładający m.in. wspieranie dostosowań architektonicznych i cyfrowych do potrzeb seniorów, ON i innych mających trudności w poruszaniu, a także wprowadzenie asystenta osoby niepełnosprawnej, który będzie im pomagać w różnych okolicznościach i potrzebach;

2). 24 kwietnia: podpisano porozumienie o podwyższeniu renty socjalnej do poziomu najniższej renty z tyt. całkowitej niezdolności do pracy tj. do poziomu 1029,80 zł,

3). 27 kwietnia: do Sejmu trafił projekt ustawy podwyższającej rentę socjalną,

4). 2 maja: do Sejmu trafił projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach wspierających osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności zakładający m.in.: zniesienie okresów użytkowania i ograniczeń dotyczących liczby wyrobów medycznych; wprowadzenie bezkolejkowego korzystania ze świadczeń zdrowotnych i usług farmaceutycznych; umożliwienie rehabilitacji w sposób nieograniczony oraz korzystanie ze świadczeń specjalistycznych bez skierowania. Powyższe mają zagwarantować ON ok. 520 zł miesięcznych oszczędności z tytułu wydatków na wyroby medyczne i rehabilitację.

5). 9 maja: Sejm uchwalił: „Ustawę wprowadzającą szczególne uprawnienia w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej, usług farmaceutycznych oraz wyrobów medycznych dla osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności", a także „Ustawę podnoszącą rentę socjalną do 100 proc. kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy",

6). 11 maja: Senat przyjął powyższe ustawy,

7). 15 maja: Prezydent podpisał ww. ustawy, które wejdą w życie odpowiednio: od 1 lipca 2018 - o szczególnych uprawnieniach dla ON ze znacznym stopniem, oraz od 1 czerwca 2018 - o rencie socjalnej,

8). 15 maja: rząd podjął decyzję o podwyższeniu kryteriów dochodowych uprawniających do uzyskania pomocy społecznej oraz o podwyższeniu zasiłku pielęgnacyjnego (I-etap zrównywania z dodatkiem pielęgnacyjnym) i specjalnego zasiłku opiekuńczego

9). 15 maja: minister pracy ogłosiła kompleksowe propozycje budowy systemu wsparcia ON i ich rodzin, w tym m.in. utworzenie w 2020 r. Solidarnościowego Funduszu Wsparcia ON w wysokości 2 mld zł rocznie (z daniny od najbogatszych i z 0,15% środków Funduszu Pracy) na rzecz m.in. dodatku do emerytury tzw. EWK dla rodziców opiekujących się ON; opiekę wytchnieniową dla opiekunów ON ze znacznym stopniem, zwiększenie dostępności do turnusów rehabilitacyjnych dla tych osób; zwiększenie dofinansowania WTZ. Zapowiedziano także szybkie wprowadzenie reformy systemu orzekania o niepełnosprawności i o niesamodzielności. – nadto

10). 10 maja: Sejmu uchwalił: „Ustawę o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw" – wprowadzającą m.in. przy WTZ zajęcia klubowe wspierające byłych i oczekujących uczestników Warsztatów i inne ważne w ramach programu „Za życiem";

Zważcie także ile najważniejszych osób naszego państwa wysłuchało was w Sejmie: Prezydent, Prezydentowa, Premier, Minister Pracy i Wiceministrowie, Metropolita Warszawski i wiele innych znamienitych postaci.

Z powyższych widać, że MACIE OGROMNĄ MOC SPRAWCZĄ I DAR PRZYCIĄGANIA. Dlatego po raz drugi zwracamy się do was z prośbą o rozważenie przeorientowania waszego protestu i postulatów tak, by zrezygnować z konfliktogennego (jak się okazuje) żądania 500 zł dodatku, na rzecz osiągnięcia rozwiązań cennych dla ogółu ON ze znacznym stopniem jakimi są:

 

I. Ułatwienia w uzyskaniu pracy i radykalnej poprawy sytuacji materialnej pracujących ON ze znacznym stopniem poprzez zaproponowanie i wynegocjowanie:

 

1- odblokowania rozwoju WTZ i ZAZ oraz uzawodowienia dorosłych uczestników Warsztatów, mogących podjąć pracę, a także otwarcia na inne formy wspieranego zatrudniania ON;

2- zaprzestania niszczenia ZPChr (tylko w styczniu i lutym br. upadło/ubyło 38 ZPChr, a 5300 ON utraciło w nich pracę), oraz podjęcia działań nakierowanych na reaktywację tego sektora, gdyż wówczas będzie realizowany polski model rehabilitacji zawodowej – zakładający przechodzenie ON pomiędzy WTZ – ZAZ – ZPChr;

3- tworzenia ułatwień do pracy na rynku chronionym i zaprzestania promocji jedynie tzw. rynku otwartego, gdyż ten nie pełni żadnych pozakodeksowych działań ułatwiających ON pracę i dających im możliwość regeneracji resztek zdrowia i sprawności traconych w czasie pracy;

4- tworzenia ułatwień dla zdalnej zadaniowej telepracy – jako najlepszego rozwiązania dla ON ruchowo uwięzionych w blokach bez wind i w małych miejscowościach bez dostosowanej komunikacji publicznej;

5- wprowadzania działań promujących zdobywanie wiedzy przez ON i wprowadzania wysokich nowoczesnych technologii do ich stanowisk pracy – jako najlepszego wsparcia zatrudniania osób z największymi ubytkami sprawności (robotyka, bio-asystenci, bio-automaty itp. – obok zatrudnienia wspomaganego);

6- przyjęcia rozwiązań zwiększających przychody pracujących ON z rentą socjalną np. przez możliwość: wypracowania emerytury lub dodatku do renty socjalnej albo waloryzacji tego świadczenia z uwagi na staż pracy;

7- podwyższenia limitu dochodu uprawniającego do pomocy ze środków PFRON – obecnie ON, które łączą pracę z rentą socjalną są praktycznie wyrzucane poza pomoc ze środków PFRON;

8- zwiększenia mobilności pracujących ON ze znacznym stopniem poprzez program samochodowy np. reaktywację programu „Sprawny dojazd" – jako działania mobilizującego dla innych ON do podjęcia pracy;

9- zatrudnienia wspomaganego przez trenera/asystenta pracy finansowanego z budżetu PFRON, który odciąży pracodawcę od zapewnienia koniecznego wsparcia i opieki nad ON gdy to jest/będzie konieczne;

10- dodatkowego ubezpieczenia od losowych negatywnych zdarzeń przy pracy i powodowanych pracą ON ze znacznym stopniem (finansowanego z budżetu PFRON), by pracodawcy byli pewni, że nie poniosą strat z tytułu zatrudniania takich osób;

 

II. Poprawa doli osób całkowicie niesamodzielnych z najcięższymi schorzeniami (bezwiedne leżące 'rośliny', osoby sprawne i nadpobudliwe bez świadomości, osoby stale pampersowane, odsysane, respirowane, stomijne, karmione pozajelitowo itp. które nie mogą podjąć pracy w nawet najbardziej przyjaznych warunkach pracy chronionej), i ich heroicznych opiekunów – poprzez zaproponowanie i wynegocjowanie z rządem:

 

1- nawet dwukrotnego podniesienia świadczenia pielęgnacyjnego (2 x 1477 zł) dla opiekunów powyższych ON – po weryfikacji orzeczeń pod kątem uciążliwości i czasokresu niezbędnej opieki;

2- zwiększonego bezkolejkowego dostępu do domowej opieki długoterminowej oraz umożliwienie świadczeń pielęgniarskich w opiece długoterminowej także w dni wolne od pracy i w godzinach nocnych, co da możliwość tak potrzebnego wytchnienia waszym rodzicom/opiekunom;

3- wprowadzenia usług asystenta osoby niepełnosprawnej, który będzie im pomagać w różnych okolicznościach i potrzebach;
4- inicjacji zakładania ośrodków dziennego pobytu dla niepełnosprawnych samotnych i pozbawianych czasowej opieki w swoim domu..

 

III. Poza-budżetowe finansowanie wprowadzenia proponowanych rozwiązań cennych dla ogółu ON ze znacznym stopniem i ich opiekunów - poprzez zaproponowanie i wynegocjowanie:

 

1- aby rząd w trybie pilnym podjął działania legislacyjne na rzecz zrównania korzyści finansowych jakie z tytułu zatrudniania ON osiągają pracodawcy będący płatnikami wpłat obowiązkowych na PFRON (korzyści od 7344 zł/mc/etat do 1836 zł/mc/etat) z korzyściami finansowymi jakie osiągają z tego tytułu pozostali pracodawcy (od 2400 zł/mc/etat do 450 zł/mc/etat) – to nie tylko

jest to zgodne z art.2 Konstytucji (sprawiedliwość społeczna) oraz z jej art.32 (równe traktowanie) ale i sprawi, że od zaraz Fundusz zyskiwałby ponad 2,2 mln zł dziennie dodatkowych wpływów (ponad 800 mln zł rocznie).

Tak ogromne pozabudżetowe środki z pewnością wystarczą na sfinansowanie wszystkich działań proponowanych w powyższej części I i II.

Stąd nasz apel do Państwa: zaproponujcie rządzącym powyższe i zachęćcie do zmian na lepsze – ufamy, że dzięki wam te rozwiązania zostaną pozytywnie przyjęte i w miarę szybko zrealizowane.

Szanowni Niepełnosprawni, prosimy nadto byście wznieśli się ponad polityków obu zwaśnionych opcji, którzy ostrzą sobie zęby, by przy okazji szczytu NATO zaistnieć i wykazać w oczach świata:

- jedni (zapominając o własnej bierności), że ci drudzy są fałszywi i niewiarygodni deklarując wrażliwość społeczną - w obliczu ich całkowitej obojętności na krzywdę osób najsłabszych zmuszanych do spania na posadzce korytarza sejmowego;

- drudzy, że demokracja w Polsce ma się całkiem dobrze, skoro w bezpośredniej bliskości szczytu NATO można prowadzić antyrządowe protesty polityczne, mimo donosów tych pierwszych o braku demokracji i wolności słowa.

To wszystko, to brudne gierki kosztem was i wszystkich ON. Dlatego rozważcie prosimy, danie porządnego pstryczka obu zwaśnionym opcjom poprzez zawieszenie protestu na czas szczytu, a może i dłużej. Zobaczycie jak wielu polityków i celebrytów straci empatię do pchania wózków, by za chwilę przyłączyć się do „czarnych protestów" przeciwko takim jak wy – tylko jeszcze nienarodzonym.

Z doświadczeń kilku dekad można z całą pewnością stwierdzić, że w dłuższej perspektywie ZNACZNA NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ JEST POLITYCZNĄ SIEROTĄ, tak samo jak ciężka choroba czy niedołężna starość. Bez zdrowia i pracy walą się wszystkie plany i marzenia. Ich miejsce zastępuje pustka i osamotnienie. I lęk.

W tym miejscu chcemy także dodać, że jeśli pojawią się ludzie upatrujący w tym liście próbę stworzenia rozłamu pomiędzy rodzicami protestującymi w Sejmie a ich niepełnosprawnymi dziećmi, to chcemy zawczasu dopowiedzieć, że mają rację. Tak, my chcemy wprowadzić rozłam między wszystkimi rodzicami a ich dziećmi, jeśli rodzice – w bezgranicznej miłości, nie zauważają iż ich niepełnosprawne dzieci stały się dorosłymi ludźmi zdolnymi do pracy i do układania swojej przyszłości.

Gdy – cyt. za prof. Giermanowską: „z troski, braku wiary lub obawy o utratę prawa do zasiłku lub renty, zniechęcają osoby niepełnosprawne do wysiłku potrzebnego dla zdobycia i utrzymania zatrudnienia" - zabraniając im nawet tych 8 dni wolności na czas poddania się próbie pozyskania samodzielności na obozie AR.
Szanowni Niepełnosprawni, może to truizm, ale jeszcze raz powtarzamy: macie Państwo wraz z Rodzicami ogromną szansę, by pozytywnie zaistnieć dla ogółu ON i opiekunów w całej Polsce.

Zauważcie i doceńcie nasze propozycje by sztywne 500 zł dodatku dla wybranej jednej tylko grupy ON, zastąpić 15 – możliwymi do sfinansowania przez PFRON, postulatami systemowymi które mogą być dobrym zaczynem dla dalszych działań wspierających ON z innymi schorzeniami i innymi stopniami niepełnosprawności. Oni też mają prawo do godnego życia, i godnej pracy i płacy.

Zauważcie i doceńcie, że dzięki wam w zaledwie jeden miesiąc uchwalono trzy pro-społeczne ustawy, wprowadzono „Program Dostępność plus" oraz kompleksowe propozycje budowy systemu wsparcia ON i ich rodzin – wszystko z zabezpieczeniem ich finansowania. Że to dobrze rokuje także i ww. 15 propozycjom, w tym i co rocznemu pozyskiwaniu ponad 800 mln zł na realizację tych i – innych, propozycji zmian systemowych.

Rozważcie, czy nie WARTO ZAWRZEĆ UGODĘ Z RZĄDEM na rzecz promocji pracy ON i pomocniczości opiekunom w oparciu o powyższe propozycje do negocjacji. W podjęciu decyzji po raz wtóry prosimy: kierujcie się rozsądkiem, solidarnością z innymi ON i waszą przyszłością w tym środowisku, a nie podszeptami celebrytów i polityków. Ich miłość jest bardzo ulotna.

A i pomyślcie przy tym: ile dobrych rozwiązań nie ujrzałoby światła dziennego, gdyby rząd już w pierwszym dniu spełnił oba wasze żądania i nic poza tym?!. Ufamy, że to wszystko was przekona do naszych próśb. Że potwierdzicie, iż dobro ON jest wam ważniejsze od medialnego szumu, który jest coraz bardziej pełen agresji, i nienawiści - vide internetowe fora.

Łącząc wyrazy szacunku serdecznie was pozdrawiamy, zapewniając zarazem o naszej gotowości służenia wam pomocą jeśli tylko wyrazicie taką potrzebę zwrotnym e-mailem lub w inny sposób.

W imieniu Stowarzyszenia
Marek Stec, Pełnomocnik SON „Podkarpacie" ds. Zatrudniania ON

SON „Podkarpacie", kontakt: tel. 888-977-686, E-m: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.


ps
Zamieście prosimy, ten e-mail na waszym koncie facebooka. Chcemy poznać opinie waszych czytelników, i opinie was samych - najbardziej.

 



 

 

 

Jasło, 14 maj 2018 r.

Szanowni Rodzice Osób Niepełnosprawnych (RON) protestujący w Sejmie,
(i inni Opiekunowie osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności)

dotyczy: utraty wiary w inne lepsze jutro

Szanowni Państwo, bardzo dziękujemy za zamieszczoną w internecie odpowiedź na nasz list otwarty skierowany do Waszych dorosłych już dzieci, dotyczący refleksji nad tym co w życiu najważniejsze i ich życiowych szans – vide załącznik.

Z Państwa bardzo merytorycznej odpowiedzi bije jednak tak pesymistyczny ton, że postanowiliśmy przekazać Wam kilka uwag z wieloletnich doświadczeń naszej znacznej niepełnosprawności. Ufamy, że one zaszczepią w Was, i w Waszych podopiecznych wiarę w siebie i lepsze jutro.

Przede wszystkim prosimy by zawczasu nie ulegać katastroficznym opiniom, że oto ostatnio uchwalone ustawy na pewno nie wpłyną na poprawę zdrowia, sprawności i życia osobom ze znacznym stopniem. Że na nielimitowane środki medyczne zabraknie pieniędzy, że spotęgują się kolejki, wykluczenia itp. nieszczęścia. Zauważcie prosimy, że jak dotychczas żadna z – tak licznych, tragicznych przepowiedni towarzysząca wprowadzanym ustawom pro-społecznym się nie sprawdziła. Ufajmy, że i teraz tak będzie.

W dalszej części Waszej odpowiedzi przewija się temat dużych kosztów życia podopiecznych. Tutaj przywołujecie Państwo niedawny „Raport z badania potrzeb ON”, a z niego fragment: „potrzebą nr 1 w hierarchii dla ON jest zapewnienie odpowiedniej sytuacji materialno-bytowej”. Zauważcie jednak jak bardzo ten fragment kontrastuje z innym mówiącym, że „wśród ON objętych badaniem aż 84% przyznaje wprost, że nie poszukują aktywnie pracy”. Skąd zatem niepełnosprawni wezmą środki na realizację potrzeby nr 1?! – uważamy, że tutaj warto rozważyć podjęcie pracy zawodowej.

Zanim rozwiniemy ten wątek pozwólcie Państwo przytoczyć ustawę o rehabilitacji i zatrudnianiu ON, która w swym art. 4 definiuje:

Art. 4. 1. Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
4. Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.
5. Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby, o której mowa w ust. 1 lub 2, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej, w przypadkach:
1) przystosowania przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej;
2) zatrudnienia w formie telepracy.

Podejrzewamy, że to nieznajomość ww. przepisów powoduje iż w Państwa odpowiedzi pojawiają się słowa „My zabiegamy o wsparcie dla najbardziej wykluczonej grupy, dla osób niesamodzielnych i niezdolnych do pracy” oraz końcowe: „O to zabiegamy, bo na zdrowie i na pracę na otwartym rynku, czy nawet w warunkach chronionych, większość naszych podopiecznych nie ma szans”.

A my chcielibyśmy zapytać: A skąd Państwo to wiecie? Czy Wasze dorosłe dzieci miały już szansę by to sprawdzić, by sprawdzić się w pracy? Czytając ww. Raport, jesteśmy przekonani, że jeszcze nie miały takiej szansy. UWAŻAMY, ŻE WARTO JĄ DAĆ JAK NAJLICZNIEJSZYM.
W raporcie – w kontekście pracy ON, zawarty jest obszerny wniosek z badań mówiący, iż: ”Pierwszym z problemów do przezwyciężenia na drodze do skutecznej aktywizacji zawodowej ON jest motywacja i postawy samych osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Jak zauważa Giermanowska (prof. Ewa Giermanowska – Uniwersytet Warszawski) ON często unikają wchodzenia w aktywne role zawodowe, nie wierzą w swój sukces na rynku pracy i nie uczestniczą w programach aktywizujących. Dodatkowym czynnikiem demotywującym mogą być postawy opiekunów ON i ich rodzin, którzy np. z troski, braku wiary lub obawy o utratę prawa do zasiłku lub renty, zniechęcają osoby niepełnosprawne do wysiłku potrzebnego dla zdobycia i utrzymania zatrudnienia”
oraz:
“Oddzielną uwagę należy poświęcić grupie osób z upośledzeniem umysłowym (osoby z niepełnosprawnością intelektualną i zaburzeniami rozwojowymi), w której % osób wprost odmawiających podjęcia (pracy) jest najwyższy, znacznie przewyższając co do wartości pozostałe grupy (77%) - natomiast są to deklaracje pochodzące od opiekunów tych osób. Tymczasem 62% osób niepełnosprawnych intelektualnie deklaruje, iż chciałyby pracować, zaś te osoby, które mają doświadczenia z pracą stwierdzają, że lubią tego rodzaju aktywność (91%). Pokazuje to nawet w przypadku tylko tego jednego rodzaju niepełnosprawności rozdźwięk pomiędzy motywacjami samych niepełnosprawnych, a motywacjami ich rodzin”.

Szanowni Państwo, być może powodem tak negatywnych opinii ankietowanych opiekunów (pewno i Was także) była (i jest) nieznajomość przepisów dotyczących zatrudniania (każda ON ma prawo do pracy) oraz nieznajomość obecnych form aktywizacji zawodowej i samego rynku pracy. Dlatego zachęcamy do szerszego poznania i zaakceptowania ww. przepisów. I tym samym danie sobie szansy, by Wasz ogromny trud wkładany w rehabilitację zdrowotną i społeczną Waszych dzieci w latach ich edukacji, nie poszedł na marne. By miał kontynuację w aktywizacji zawodowej, i finalnie – w podjęciu pracy.

W tym miejscu warto przypomnieć losy Janusza Świtaja, który będąc całkowicie sparaliżowanym kilka lat temu wystukał na komputerze (za pomocą patyczka trzymanego w ustach) apel o zgodę na eutanazję. Dzisiaj pan Janusz pracuje, podróżuje, pisze książki i pomaga innym mimo, iż nadal oddycha przez respirator i porusza jedynie głową. Można?! – można naprawdę wiele. Wystarczy to pobudzić i chcieć.

„Tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono...” pisała nasza Noblistka. Takim - naszym zdaniem najlepszym w Polsce, poligonem by się sprawdzić, by poznać ukrytą energię i możliwości dawania sobie rady samodzielnie jest dla ON udział w obozach aktywnej rehabilitacji organizowanych przez FAR (www.far.org.pl) gdzie przez 8 dni można całkowicie zmienić nastawienie do siebie, do swojej ułomności, do życia i pracy.

Tamże, pod okiem instruktorów – najczęściej są to bdb usprawnione i zaktywizowane ON, oraz zawodowych terapeutów – niepełnosprawni najcięższych schorzeń (w tym także i osoby z MPD) są tak skutecznie motywowani i usprawniani, że 90% z nich podejmuje pracę. Obóz jest bezpłatny, trwa 8 dni, a daje więcej niż kliniki rehabilitacji. Niepełnosprawni przebywają tam bez swych domowych opiekunów, sam na sam z instruktorami i innymi ON, i szkolą się (z samoobsługi, techniki życia i zawodowo – po rozpoznaniu predyspozycji) oraz usprawniają przez sport (łuki, pływanie, ping-pong, i czasem konie).

Szanowni Rodzice protestujący w Sejmie, bardzo prosimy rozważcie zmianę priorytetów tak, by wykorzystać protest także w kierunku wynegocjowania z rządem łatwiejszego dostępu do pracy wszystkich osób najsłabszych. I do rozwoju WTZ, ZAZ, ZPChr, zdalnej telepracy i innej pracy wspieranej. Zauważcie, że każdy pracodawca ON intelektualnie ze stopniem znacznym otrzymuje z tytułu ich zatrudnienia dofinansowanie w wysokości 2400 zł/m-c/etat lub ulgę we wpłatach obowiązkowych na PFRON w wysokości 7344 zł/m-c/etat. A praca to: aktywnie spędzony czas; poczucie wartości; przynależności itp.

Dlatego, jeśli Państwo wywalczą nawet i po 1000 zł dodatku dla reprezentowanych ON, to nie zabierajcie im wizji pracy i bycia samodzielnym. „Nie domykajcie drzwi, może niebieski motyl wleci, czekajmy na ten świt, może nadzieja nas oświeci; Nie domykajmy drzwi, zawróćmy porzucone słowa; Nie domykajmy drzwi, może zaczniemy żyć od nowa Może zaczniemy żyć...” Czas nagli. Tyle zła i złych emocji wokół Was, nas i wszystkich innych ON. Jako środowisko tracimy z każdym dniem.

Tylko w styczniu i lutym br. – wg danych PFRON, ubyło/upadło 38 ZPChr, a 5300 ON straciło tam pracę. Pomóżcie ocalić te chronione prace i wywalczyć łatwiejszy dostęp doń. Pomóżcie sobie, i innym opiekunom osób z najcięższym schorzeniami, a przede wszystkim – samym niepełnosprawnym. Uwierzcie w nich, i w ich pokłady ukrytej energii. A i pomyślcie: co po Was?

 

Z wyrazami szacunku,
Marek Stec, Pełnomocnik SON „Podkarpacie” ds. Zatrudniania ON